ေက်ာက္ဘီလူးႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့ ဦးငေကာင္း

ေက်ာက္ဘီလူးႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့ ဦးငေကာင္း

ေတာင္ငူျမိဳ႕၊ ကံေတာ္ႀကီးႀကား ေရႊဆံေတာ္ဘုရားေတာင္ဘက္မုခ္၊ မန္း ရပ္ကြက္တြင္ရွိသည္႔ ေဒၚမယ္ေအး၏ ႏွစ္ထပ္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးသုိ႔ ညေန(၆) နာရီအခ်ိန္ခန္႔တြင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သားအဖသုံးေယာက္ ေရာက္ရွိလာႀကသည္။ဆုိက္ကားေပၚမွဆင္း၍ အိမ္ေပၚသုိ႔ ေျပးတက္လုိက္သည္ႏွင္႔ ဘုရား ေက်ာင္းေဆာင္ေရွ႕၌ ခင္းထားေသာဖ်ာေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းေနသည္႔ သားကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္ႏွင္႔ အေမက –“ သား … လူေလး ေမာင္ထြန္းႀကည္၊ ေနသာရဲ႕လား ”ဟု ေမး၏။

အေမ၏အသံမ်ား သိသိသာသာတုန္ယင္ျပီး အက္ကြဲေနသည္။ စုိ႔ထြက္ လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကိုလည္း တဘက္ျဖင္႔ သုတ္သည္။ အေဖႏွင္႔ကြ်န္ေတာ္ ကမူ ဘာမွ်မေျပာႏုိင္ႀကေသးဘဲ အံ႔ႀသစြာျဖင္႔သာ ေငးေႀကာင္႔ႀကည္႔ေနႀကသည္။ကြ်န္ေတာ္႔အစ္ကုိ ေမာင္ထြန္းႀကည္ကား ဘာစကားမွ် ျပန္မေျပာႏုိင္ရွာေပ။ တစ္စုံ တစ္ခုေသာေ၀ဒနာကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရေလသည္။ ဘြားေလး ေဒၚ မယ္ေအးက …

“ တူမႀကီး မယ္ေခြး၊ သိပ္ျပီးလည္း ေသာကမျဖစ္နဲ႔ဦးကြယ္။ အေဒၚ ဆရာ၀န္ေခၚခုိင္းထားပါတယ္။ ေတာ္ႀကာေရာက္လာလိမ္႔မယ္။ ဆရာ၀န္အေျဖကုိ ေစာင္႔ႀကည္႔ႀကတာေပါ႔ ”တေအာင္႔အႀကာတြင္ ဆရာ၀န္ေရာက္လာသည္။ ေသြးခုန္ႏႈန္းကုိ တုိင္း သည္။ ေဆးထုိးေပးသည္။ ထုိ႔ေနာက္ တစ္ေအာင္႔ေလးစဥ္းစားလုိက္ျပီး ဘြားေလး ေဒၚမယ္ေအးကုိ ဆင္၀င္ေအာက္သုိ႔ေခၚသြားကာ တုိးတုိးေျပာေနသည္ကုိ ေတြ႔ရ သည္။ ေဒၚမယ္ေအး ခပ္ဆတ္ဆတ္ ေခါင္းညိတ္ေနသည္ကုိလည္း ေတြ႔ရသည္။

ေဒၚမယ္ေအးသည္ တူတစ္ေယာက္ကုိေခၚျပီး တုိးတုိးေျပာဆုိကာ လႊတ္ လုိက္သည္။ ထုိအေႀကာင္းႏွင္႔ပတ္သက္၍ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဘာမွ်ျပန္မေျပာေသာ ေႀကာင္႔ ဘာမွ မသိရေပ။ ဆရာ၀န္ျပန္သြားျပီးေနာက္ တေအာင္႔အႀကာတြင္ (ည၈ နာရီခန္႔) သူ႔တူႏွင္႔အတူ တုိက္ပုံအကၤ် ီအညိဳေရာင္၊ ကြက္ေထာက္ပုဆုိးျဖင္႔ လြယ္ အိတ္ႀကီးကုိလြယ္ျပီး အိမ္ေပၚသုိ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ တက္လာသည္။ ဆရာ ျဖစ္ ဟန္တူသည္။

ထုိအခ်ိန္၌ အစ္ကုိေမာင္ထြန္းႀကည္သည္ မႈန္တည္တည္အမူအရာျဖင္႔ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနရာမွ ဆရာႏွင္႔ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္မီ မတ္တတ္ရပ္ကာ ျပတင္း ေပါက္ဆီသုိ႔ ထြက္ေျပးသျဖင္႔ ေယာက္်ားႀကီးေလးေယာက္တုိ႔က အတင္းအက်ပ္ ဖက္ဆြဲထားလုိက္ႀကရသည္။ အခ်ိန္မီဖမ္းဆြဲထားႏုိင္လုိက္၍ ေတာ္ေသးသည္။ သုိ႔မဟုတ္ပါက ျပတင္းေပါက္မွ ခုန္ခ်လွ်င္ ကုိးေပခန္႔ျမင္႔ေသာေႀကာင္႔ ေတြး၀ံ႔စရာ မရွိေပ။

သတိလစ္ေမ႔ေျမာသည္အထိ နာေနေသာ လူနာျဖစ္ပါလ်က္ ေယာက်္ား ႀကီးေလးေယာက္တုိ႔ဖမ္းခ်ဳပ္ထားသည္႔ႀကားမွ ရုန္းထြက္ႏုိင္ေသာအားသည္ နည္း နည္းေနာေနာမဟုတ္ေပ။ ေယာက္်ားႀကီးေလးေယာက္တုိ႔က အစ္ကုိ ေမာင္ထြန္း ႀကည္အား ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ေရွ႕သုိ႔ ျပန္ဆြဲယူလာႀကသည္။

ဆရာႀကီးက ဘုရားရွိခုိးခုိင္းျပီးေနာက္ ဘုရားပြဲျပင္ေပးရန္ ဘြားေလး ေဒၚမယ္ေအးအား ေျပာသည္။ ဖေယာင္းတုိင္ကုိးတုိင္ကုိ မီးထြန္းညွိျပီး အစ္ကုိ ေမာင္ထြန္းႀကည္ကုိ ဆရာႏွင္႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္ေစသည္။ ဤတြင္လည္း မထုိင္လုိ၍ အေတာ္ေလးပင္ ခ်ဳပ္တည္းျပီး ထုိင္ခုိင္းႀကရသည္။ ဆရာႀကီးက အစ္ကုိ ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ ဦးေခါင္းကုိ ႀကိမ္လုံးျဖင္႔ ထိရုံထိျပီး …

“ ေမာင္ထြန္းႀကည္ … မင္းဘာျဖစ္တာလဲ။ ဆရာႀကီးကုိ ေျပာျပစမ္း ”ဟု ေမးသည္။ အစ္ကုိေမာင္ထြန္းႀကည္ကမူ မ်က္ေထာင္႔နီႀကီးျဖင္႔ “ ငါ ေမာင္ထြန္းႀကည္မဟုတ္ဘူးကြ။ ငါ႔နာမည္ ငေကာင္း ”

“ ေႀသာ္ … ေႀသာ္ … ငေကာင္းတဲ႔လား။ ဒီေတာ႔ ငေကာင္းက ဘယ္မွာ ေနသတုန္း ” “ တဘက္ေကြ႔ရြာက ပုဏၰားေတာင္ကုန္းမွာ ေနတယ္ ” “ ပုဏၰာေတာင္ကုန္းမွာ ေနတာလား။ ႏုိ႔ … ငေကာင္းက ဘယ္အဆင္႔ရွိ ပါသလဲ ” “ နတ္ဘီလူး ”

ဆရာႀကီးသည္ အသံခ်ိဳခ်ိဳျဖင္႔ ေျပာသည္။ ရုပ္ႀကီးက ခန္႔ျပီး ႀကည္ လည္း ႀကည္သည္။ ဆရာႀကီးက အသံခ်ိဳခ်ိဳျဖင္႔ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေျပာဆုိေန ေသာ္လည္း အနီးအနားတြင္ ရွိေနႀကေသာ လူ(၁၀)ေယာက္ေက်ာ္တုိ႔သည္ “ နတ္ဘီလူးငေကာင္း ”ဟူေသာ အစ္ကုိ ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ အသံကုိ ႀကားလုိက္ရ ၍ မ်က္လုံးျပဴးျပီး ႀကက္သီးေမြးညင္းထကာ ဆံပင္မ်ားပါ ေထာင္သြားႀကေလ သည္။

“ ငေကာင္း … ဒီလူငယ္ေလးကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိလုပ္ထားတာလဲ၊ ဆရာ႔ ကုိ ေျပာျပပါလား ”

“ ဒီေကာင္ (အစ္ကုိ ေမာင္ထြန္းႀကည္)က ငါေနတဲ႔ ျပသာဒ္ကုိ ဆင္နဲ႔ ဖက္ဆီးလုိက္လုိ႔ေပါ႔။ အဲဒီျပသာဒ္မွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး။ ဇနီးနဲ႔ သားေလးတစ္ေယာက္တုိ႔ပါ အတူေနထုိင္ႀကတယ္။ အခုေတာ႔ ဒီေကာင္ဆင္နဲ႔ ဖ်က္ဆီးလုိက္လုိ႔ ငါတုိ႔မိသားစုေနစရာမရွိေတာ႔ဘူး။ အားလုံးဒုကၡေရာက္ကုန္ႀက ျပီ။ ဒါေႀကာင္႔ ငါစိတ္ဆုိးလုိ႔ လုပ္လုိက္တာ ”

“ ဦးငေကာင္းရယ္ … စိတ္ဆုိးရုံနဲ႔ပဲ ဒီလုိလုပ္ရသလား။ လူတစ္ေယာက္ ကုိ ဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္ရင္ ငရဲႀကီးတယ္ဆုိတာကုိ ဦးငေကာင္း မသိဘူးလား။ ဒီေတာ႔ ဆရာက ေနစရာျပန္လုပ္ေပးမယ္။ ဒီသူငယ္ေလးကုိ က်န္းမာလာေအာင္ ျပန္လုပ္ေပးပါ ”

“ ငါလုပ္တုန္းက ဒီအထိ မရည္ရြယ္ဘူး။ အခုေတာ႔ နယ္ေက်ာ္ျပီး သယ္ လာႀကလုိ႔ ငါျပန္ဖုိ႔ခက္ေနျပီ။ ႀကက္ရုိးပင္ဘုိးဘုိးႀကီးကလည္း ငါအျပန္ လက္ခံမွာ မဟုတ္ေတာပဘူး။ ငါအရမ္းဗုိက္ဆာေနျပီ။ ဒါေႀကာင္႔ လူနာရဲ႕ အတြင္းကလီစာ တစ္ခုႏွစ္ခုကုိေတာင္ စားျပီးေနျပီျဖစ္လုိ႔ ျပန္ေကာင္းေအာင္ လုပ္မေပးႏုိင္ေတာ႔ ဘူး ”

“ ဒုကၡပဲ၊ ဒီလုိဆုိရင္ ဆက္မစားနဲ႔ေတာ႔၊ အျခား ဘာစားခ်င္တုန္း၊ ဆရာ ေကြ်းမယ္ ” အစ္ကုိထြန္းႀကည္က လက္သုံးေခ်ာင္းေထာင္ျပသည္။ အမဲသားဟု လည္း ေျပာသည္။ အမဲသား သုံးပိႆာ ျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။

“ အမဲသားေတာ႔ မလုပ္ပါနဲ႔။ ဆရာလည္း မစားဘူး။ ဘယ္သူ႔ကုိမွလည္း အမဲသားမေကြ်းဘူး။ က်န္တာပဲ ေျပာပါ ”ဟု ဆုိလုိက္ရာ သူဘာမွ်ျပန္မေျပာေတာ႔ေပ။ ငူငူငိုင္ငုိင္ မ်က္ေထာင္႔နီ ႀကီးျဖင္႔သာ ထုိင္ေနေလသည္။

ဆရာႀကီးလည္း တတ္ႏုိင္သမွ်ကုိ ႀကိဳးစားျပီး လုပ္ကုိင္ေလသည္။ ေအး ေဆးတည္ျငိမ္စြာျဖင္႔ ေက်ာက္ဘီလူးႀကီးဦးငေကာင္းအား စကားဆုိျခင္း၊ အမိန္႔ ေပးျခင္း၊ ဂါထာရြတ္ျခင္း စသည္မ်ားကုိ တေအာင္႔ႀကာေအာင္ ျပဳလုပ္ေသာ္လည္း ေက်ာက္ဘီလူးႀကီး ပူးကပ္ေနေသာ အစ္ကုိေမာင္ထြန္းႀကည္သည္ လုံး၀ စကား မေျပာေတာ႔ေပ။

ထုိ႔ေနာက္ ဆရာႀကီးသည္ ေရထည္႔ထားေသာ လုံးပတ္(၃)လက္မ၊ အရွည္(၂)ေပခန္႔ရွိေသာ ေရက်ည္ေတာက္ႏွစ္ခုကုိ ေရထည္႔၍ မန္းမႈတ္သည္။ ဖေယာင္းတုိင္အထုပ္ႀကီး ႏွစ္ထုပ္ကုိလည္း မန္းမႈတ္၍ ေရက်ည္ေတာက္ႏွစ္လုံး ကုိ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ေအာက္တြင္ ေထာင္ထားျပီး ဖေယာင္းတုိင္မ်ားကုိ အဆက္မျပတ္ ထြန္းညွိရန္မွာႀကားကာ ဘြားေလး ေဒၚမယ္ေအးအား …

“ ေဒၚမယ္ေအး … ခင္ဗ်ား တူေျမးေလးရဲ႕အသက္က ဒီေရက်ည္ ေတာက္ႏွစ္လုံးမွာ မူတည္ေနျပီး မနက္ျဖန္(၆)နာရီထုိးတာနဲ႔ က်ည္ေတာက္ထဲက ေရေတြကုိ သြန္ႀကည္႔ပါ။ ႏွစ္ဘူးလုံးပကတိအျဖဴေရာင္ရွိေနရင္ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ လာ ေခၚပါ။ တစ္ဘူးဘူး အေရာင္ေျပာင္းသြားျပီဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္႔ဆီ မလာပါနဲ႔ေတာ႔။ ဒီကေလးရဲ႕ သက္တမ္း ဒီေလာက္နဲ႔ရပ္သြားျပီလုိ႔ ေျပာရမယ္ ”ဟု တုိးတုိးေျပာ ကာ သူ၏ေဆးပစၥည္းမ်ားကုိ သိမ္းေလသည္။ဘြားေလးေဒၚမယ္ေအး၏ တူက ဆုိက္ကားျဖင္႔ လုိက္ပုိ႔ေပးလုိက္သည္။ ထုိအခ်ိန္က ည(၁၀)နာရီ ထုိးေနျပီ။ ကြ်န္ေတာ္က အသက္ငယ္ေသး၍ ဆရာ၏နာမည္ကုိ မသိလုိက္ေပ။

ဘြားေလးေဒၚမယ္ေအးက ဆင္ေလးေကာင္ပုိင္သည္။ ေတာင္ငူျမိဳ႕၊ မန္း (၁၀)ရပ္ကြက္တြင္ ေနသည္။ သားျဖစ္သူ ကုိတင္ေမာင္(၂၇)ႏွစ္က ဆင္ေလး ေကာင္ႏွင္႔ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးကုိ ဦးစီးျပီး ဆင္စခန္းမွာ အျမဲေနရသည္။ဆင္ေလးေကာင္မွာ ေအာင္ဘြားအမည္ရွိ စြယ္စုံဆင္ေပါက္ႀကီးက အ သက္(၄၅)ႏွစ္၊ ကရင္မႀကီးအမည္ရွိ ဆင္မႀကီး အသက္က(၅၀)ႏွစ္၊ သန္း စိန္အမည္ရွိ ဆင္မလတ္က အသက္(၄၀)ႏွစ္၊ မေလးအမည္ ဆင္မငယ္က အသက္(၁၆)ႏွစ္တုိ႔ ျဖစ္သည္။

ဆင္လုပ္သားမ်ားမွာ ဆင္ေအာင္ဘြား၏ဦးစီး ဖုိးစိန္၊ ပဲ႔ခ်ိတ္မွာငေကာက္၊ ငေရႊ။ ဆင္ ကရင္မႀကီး၏ ဦးစီး ဖုိးေအး၊ ပဲ႔ခ်ိတ္ ငလွ။ဆင္ သန္းစိန္၏ ဦးစီး ငပု၊ ပဲ႔ခ်ိတ္မွာ မလုိအပ္ေသး၍ မထားေသးေပ။ထမင္းခ်က္ ငေတာ၊ သစ္စာေရး ေမာင္ေစာ ဟူ၍ ဆင္လုပ္သား(၁၁) ေယာက္ရွိသည္။ အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ဆင္လုပ္သား၊ ေတာလုပ္သား မ်ား ျဖစ္ႀကသည္ အလုပ္သမားအားလုံးကုိ ႏွစ္ခ်ဳပ္ငွားျပီး ၄င္းတုိ႔၏ စား၀တ္ေန ေရး၊ က်န္းမာေရးမွ စ၍ တာ၀န္ယူရသည္။

ကုိတင္ေမာင္တုိ႔မွာ ေမြးခ်င္း သုံးေယာက္ရွိႀကသည္။ ကုိတင္ေမာင္၊ မေမွးဥ၊ မနီမဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ကုိတင္ေမာင္က အရြယ္ေရာက္ျပီျဖစ္၍ မိဘတုိ႔၏ အထူးအားကုိးရေသာ သားႀကီးျဖစ္သည္။ ကုိတင္ေမာင္၏ မိဘမ်ားျဖစ္ေသာ ဦး ခ်စ္၊ ေဒၚမယ္ေအးတုိ႔မွာ မိရုိးဖလာဆင္ပုိင္ရွင္မ်ားျဖစ္သည္။ ဆင္လုပ္ငန္းမ်ားႏွင္႔ ပင္ အသက္ေမြးႀကသည္။

ကြ်န္ေတာ္႔အေဖ ဦးစီက ဦးခ်စ္၏ ညီအရင္းျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္႔အေမ ေဒၚ မယ္ေခြးက ေဒၚမယ္ေအး၏ တူမအရင္းျဖစ္သည္။ အေဖညီအစ္ကုိ၊ အေမတူ၀ရီး တုိ႔မွ ေမြးေသာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ဖက္ေတာ္ျဖစ္၍ ပုိျပီး ခ်စ္ႀကသည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ အစ္ကုိေမာင္ထြန္းႀကည္ ေလးတန္းေအာင္ျပီးေနာက္ ေက်ာင္းဆက္ မတက္ေတာ႔ဘဲ ဘႀကီး+ဘြားေလးတုိ႔၏ ဆင္လုပ္ငန္း သစ္လုပ္ငန္းသုိ႔ လုိက္ သြားေလသည္။

အစ္ကုိတင္ေမာင္က ညီျဖစ္သူ ကိုထြန္းႀကည္ကုိ အသက္ပင္ငယ္ေသာ္ လည္း အနာဂတ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင္႔ျပီး ဆင္ႏွင္႔ သစ္လုပ္ငန္းမ်ားကုိ သင္ႀကား ေပးသည္။ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိမူ ဘႀကီးႏွင္႔ ဘြားေလးတုိ႔က သူတုိ႔သမီးမ်ားႏွင္႔အတူ အတန္းပညာကုိ ဆက္သင္ခုိင္းသည္။ ကုိထြန္းႀကည္ကုိမူ ဆင္စခန္းသုိ႔ ေရာက္ သည္ႏွင္႔ အသက္အႀကီးဆုံး၊ သေဘာလည္း ေကာင္းသည္႔ ကရင္မႀကီးအမည္ရွိ ဆင္မႀကီးကုိ စီးခုိင္းသည္။ ကုိတင္ေမာင္ႏွင္႔ အျခားဆင္ဦးစီးမ်ားက ဆင္ဦးစီးအ တတ္ပညာႏွင္႔ ပတ္သက္ျပီး လုိသလုိ ေျပာဆုိသင္ႀကားေပးသည္။

ကုိထြန္းႀကည္ ဆင္ဦးစီးသက္ရင္႔၍ ဆင္ကုိ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္စီးႏုိင္၊ ခုိင္းႏုိင္ ေသာတစ္ေန႔တြင္ ကုိတင္ေမာင္က ဆင္ဦးစီးအားလုံးကုိ ဆင္မ်ားႏွင္႔ တြဲဖက္ျပီး လုပ္ငန္းအသီးသီးကုိ ခုိင္းေစသည္။တစ္ေန႔ …“ညီေလးေရ … မနက္ျဖန္မနက္က်ရင္ မင္းကရင္မႀကီးနဲ႔ ပုဏၰားကုန္း ေတာင္က သစ္ပင္ႀကီးခြမွာ တင္ေနတဲ႔ အပင္ႀကီးတစ္ပင္ကုိ ဆြဲခ်ေပးလုိက္ပါကြာ”

ဆင္စခန္းႏွင္႔ သိပ္ျပီးမေ၀းေသာ ပုဏၰားကုန္းေတာင္သုိ႔ေရာက္လွ်င္ ဆြဲ ရမည္႔ သစ္ပင္ႀကီး၏အေျခအေနကုိ ႀကည္႔သည္။ ဆြဲရမည္႔ သစ္ပင္ကႀကီးသလုိ၊ တင္ေနေသာ ခြႀကီးကလည္း ႀကီးသျဖင္႔ ခက္ခက္ခဲခဲအားစုိက္ျပီး ဆြဲရမည္႔ သေဘာရွိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆြဲရမည္႔ သစ္ပင္ႀကီးတြင္ ေဖာက္ထားေသာ နဖား ေပါက္ထဲသုိ႔ သံႀကိဳးကုိ ထည္႔ခ်ိတ္ကာ အသင္႔အေနအထားျဖစ္သည္ႏွင္႔ ပဲ႔ခ်ိတ္ ငသာေအးက ကုိထြန္းႀကည္ကုိ လွမ္းေျပာသည္။

“ ထြန္းႀကည္ေရ … အသင္႔ျဖစ္ျပီေဟ႔။ ကရင္မႀကီးကုိ ေမာင္းေတာ႔ ”

ကုိထြန္းႀကည္သည္ ပဲ႔ခ်ိတ္သာေအးက ေအာ္ေျပာလုိက္သည္ႏွင္႔ ကရင္ မႀကီး၏ နားရြက္ကုိ ေျခေထာက္ႏွင္႔ကန္၍ အခ်က္ေပးျပီး ဆြဲခုိင္းေလသည္။ သစ္ ပင္ႀကီးက အဖ်ားပုိင္း ကန္႔လန္႔ညပ္ေန၍ ေတာ္ရုံျဖင္႔ ဆြဲမရေပ။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ ကရင္ မႀကီး၏ နားရြက္ကုိ နာနာကန္ျပီး ေအာ္ေငါက္လ်က္ တအားဆြဲခုိင္းရေလသည္။

ကရင္မႀကီးလည္း ေဒါသထြက္ထြက္ျဖင္႔ အားကုန္သုံး၍ ေဆာင္႔ဆြဲလုိက္ ေသာေႀကာင္႔ ညပ္လ်က္ရွိေသာ ခြဆုံႀကီး ပဲ႔ထြက္သြားျပီး တင္ေနေသာ လုံးပတ္ (၈)ေပ၊ အခ်င္းေပ(၄၀)ခန္႔ ရွိသည္႔ သစ္ပင္ႀကီးသည္ က်ယ္ေလာင္စြာဆူညံလ်က္ ေအာက္သုိ႔ ျပဳတ္က်သြားေလသည္။ ဤတြင္ ကုိထြန္းႀကည္လည္း ႀကက္သီးေမြး ညင္းမ်ား ေထာင္ထသြားသည္။

ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကုိလည္း နားႏွင္႔မဆံ႔ေအာင္ ေႀကာက္ခမန္းလိလိ ႀကားလုိက္ရေလသည္။

  • “ အမေလး… ငါ႔အေဆာက္အအုံႀကီး က်ိဳးပဲ႔ထြက္သြားပါျပီ ”
  • “ အေဖႀကီးေရ … လုပ္ပါဦးဗ်၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အေဆာက္အအုံႀကီး ပ်က္ စီးသြားပါျပီ ”
  • “ ေဖႀကီးေရ … လုပ္ပါဦး၊ က်ဳပ္တုိ႔ ေနထုိင္စရာမရွိေတာ႔ပါဘူးေတာ္ ”

ကုိထြန္းႀကည္သည္ ထုိထုိအသံနက္ႀကီးမ်ားကုိ အဆက္မျပတ္ ႀကား လုိက္ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေခါင္းမွစ၍ ေျခဖ်ားအဆုံး ႀကက္သီးေမြးညင္းမ်ားလည္း ေထာင္ထသြားသည္။ တစ္ဆက္တည္းပင္ မ်က္စိထဲမွာ ႏွစ္ခ်က္သုံးခ်က္ အကြင္း လုိက္ မီးေတာက္သြားျပီး ခ်မ္းစိမ္႔လ်က္ တုန္ယင္လာေလသည္။ သည္အေႀကာင္း ကုိ ပဲ႔ခ်ိတ္ငသာေအးအားလည္း ေျပာျပလုိက္သည္။

“ ကုိသာေအး … ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လုိျဖစ္သြားမွန္း မသိဘူး။ တုန္ျပီး တစ္ကုိယ္လုံး ေအးစက္လာတယ္။ ဒါေႀကာင္႔ စခန္းကုိ ျပန္မွျဖစ္မယ္ဗ်ာ ”

ပဲ႔ခ်ိတ္ငသာေအးသည္ သစ္ပင္ႀကီးျပဳတ္ထြက္ပါလာသည္ကုိ သေဘာ တက်ႀကည္႔ေနရာမွ ကုိထြန္းႀကည္အား ကြက္ခနဲ လွည္႔ႀကည္႔၏။ ထုိ႔ေနာက္ စူး စမ္းသလုိ ႀကည္႔လုိက္ျပီး “ ဖ်ားတာမ်ားလား ”ဟု ေမးသည္။

  • “ ဖ်ားတာလည္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဘာျဖစ္သြားမွန္းကုိ မသိဘူး။ တစ္ကုိယ္ လုံး ေအးစက္ျပီး တုန္တက္လာတယ္။ နားေတြထူျပီး မ်က္လုံးေတြ က်ဥ္ေနသလုိ လည္း ျဖစ္တယ္ ”
  • “ ဒီလုိဆုိရင္ ခပ္သုတ္သုတ္ျပန္မွ ျဖစ္မယ္။ အလုပ္လည္း ျပီးျပီပဲ ”

ဆင္ကုိ ေမာင္းျပီး ခပ္သုတ္သုတ္ျပန္လာႀကသည္။ စခန္းကုိ ေရာက္ လွ်င္ ကရင္မႀကီး၏ ေက်ာေပၚမွ ကႀကိဳးတန္ဆာ(အုံးတုံး)မ်ားကုိ ျဖဳတ္ခ်ႀက သည္။ ကုိတင္ေမာင္ကုိလည္း ကုိထြန္းႀကည္ ေနမေကာင္း၍ ျပန္လာရသည္႔ အေႀကာင္းေျပာသည္။ ကုိတင္ေမာင္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ ကုိထြန္းႀကည္၏ နဖူးကုိ လာစမ္းႀကည္႔သည္။ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနသည္ကုိ သိသြားေလသည္။

“ မင္း ဖ်ားေနျပီကြ။ တဲေပၚတက္ ေစာင္ျခဳံျပီး အိပ္ေနလုိက္။ ငသာေအး က ကရင္မႀကီးကုိ ေတာထဲ သြားလႊတ္လုိက္ ”“ ဟုတ္ကဲ႔ ကုိတင္ေမာင္ ” ပဲ႔ခ်ိတ္ငသာေအးသည္ ကရင္မႀကီးကုိ ေမာင္းျပီး ေတာထဲသုိ႔ သြားလႊတ္ လုိက္သည္။ ဆင္ဦးစီးျဖစ္ေသာ ကုိထြန္းႀကည္ ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္ေနသျဖင္႔ ကရင္မႀကီးလည္း နားခြင္႔ရသြားေတာ႔သည္။ ပဲ႔ခ်ိတ္ငသာေအးလည္း ထုိနည္း လည္းေကာင္း ျဖစ္သည္။

တေအာင္႔အႀကာတြင္ ကုိထြန္းႀကည္သည္ ေယာက္ယက္ခတ္ျပီး က ေယာင္ကတမ္းျဖင္႔ အသံမ်ိဳးစုံ ေအာ္လာေလသည္။ မနက္(၁၀)နာရီထုိးေနျပီ။ ကုိ တင္ေမာင္သည္ ဘာမွ မလုပ္ေပးတတ္၊ ေဆး၀ါးလည္း မရွိ၊ ထုိ႔ေႀကာင္႔ ဘာလုပ္ ၍ ဘာကုိင္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနရသည္။

  • “ ကဲ … ငသာေအး မင္းတစ္ဘက္ေကြ႔ရြာကုိသြားျပီး လူႀကီးေတြကုိ ေခၚ ကြာ ”ေတာေဆးျမီးတုိဆရာမ်ားကုိ ေခၚကုႀကည္႔ေသာ္လည္း ကုိထြန္းႀကည္၏ ေရာဂါသည္ သက္သာ၍ မလာ။ ညသုိ႔ေရာက္လာေသာအခါ ေရာဂါမွာ ပို၍သာ ဆုိးလာေလသည္။ ခဏခဏလည္း သတိလစ္ေနသည္က ပုိ၍မ်ားလာသည္။ ထုိ႔ ေႀကာင္႔ ကုိတင္ေမာင္မွာ စိတ္ပူလြန္း၍ ေျခမကုိင္မိ လက္မကုိင္မိ ျဖစ္လာရသည္။
  • “ ငသာေအး … တုိ႔ခုတ္ထားတဲ႔ ႀကက္ေသာင္း၀ါးေတြ ဘယ္ေလာက္ ရွိ မလဲကြ ”
  • “ အလုံးတစ္ရာေလာက္ေတာ႔ရွိပါတယ္ ကုိတင္ေမာင္ ”
  • “ ေအး၊ မနက္လင္းတာနဲ႔ ၀ါးေဖာင္သြားဖြဲ႔ကြာ။ ထြန္းႀကည္ေရာဂါက မသက္သာဘူး။ ေတာင္ငူပုိ႔ျပီး ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပမွျဖစ္မယ္ ”
  • “ ဟုတ္ကဲ႔ပါ ကုိတင္ေမာင္ ” ငသာေအးသည္ကား အလြန္သြက္သည္။ သန္မာဖ်တ္လတ္သည္။ အရုဏ္တက္သည္ႏွင္႔ ၀ါးေဖာင္သြားဖြဲ႔ျပီး ကုိတင္ေမာင္အား သူ၀ါးေဖာင္ဖြဲ႔ျပီးျပီျဖစ္ ေႀကာင္းကုိ ေျပာျပသည္။

ကုိတင္ေမာင္မွာလည္း ညီျဖစ္သူ ကုိထြန္းႀကည္ လတ္တေလာ ေရာဂါ ဆုိးႀကီးအား လူးလိမ္႔ခံစားေနရသည္ကုိ ျမင္ေသာေႀကာင္႔ တစ္ညလုံး အိပ္သည္ ဟူ၍ပင္ မရွိဘဲ ေသာကေရာက္လ်က္ သည္အတုိင္းပင္ ငုတ္တုတ္ မုိးလင္းခဲ႔ သည္။

ကုိထြန္းႀကည္ သတိရလာ၍ ေမးႀကည္႔လွ်င္လည္း “ ဗုိက္ထဲက ေအာင္႔ တယ္၊ နာတယ္ ”ဟုေျပာသည္။ “ မ်က္ႏွာမည္းႀကီးက လည္ပင္းကုိ လာညွစ္ေန တယ္ ”ဟုလည္း အလန္႔တႀကား ထေအာ္သည္မွာလည္း ခဏခဏျဖစ္သည္။ ထုိ႔ ေနာက္ သတိလစ္သြားျပန္သည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ ဆင္သမားမ်ားႏွင္႔ လာႀကည္႔ေနႀက ေသာ တဘက္ေကြ႔ရြာသားမ်ားမွာ အလြန္အမင္း စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ေနႀကရ သည္။

မုိးစင္စင္လင္းသည္ႏွင္႔ ေစာင္ပုခက္လုပ္သယ္ျပီး ကုိထြန္းႀကည္ကုိ ၀ါး ေဖာင္ေပၚတင္ကာ ခေပါင္းေခ်ာင္းအတုိင္း စုန္၍ ဆင္းႀကေလသည္။ ကုိတင္ ေမာင္က အေရးႀကီး၍ စခန္းမွာ က်န္ေနခဲ႔ျပီး သစ္စာေရး ေမာင္ေစာ၊ ဖုိးေအး၊ ငပု ႏွင္႔ ရြာလူႀကီးဦးေပါတုိ႔သာ လိုက္ပါလာႀကသည္။

မနက္(၁၀)နာရီအခ်ိန္တြင္ ႀကက္ရုိးပင္ရြာဆိပ္ကုိ ျဖတ္ႀကရသည္။ ဤ တြင္ ျငိမ္သက္စြာျဖင္႔ အိပ္ေပ်ာ္၍ လုိက္ပါလာေသာ ကုိထြန္းႀကည္ ေဖာက္လာ သည္။ ပါးစပ္က မပီမသ ၀ူး၀ါးေအာ္ျပီး ၀ါးေဖာင္ေပၚမွ ခုန္ခ်ရန္ ရုန္းကန္သျဖင္႔ ေယာက်္ာႀကီးေလးေယာက္တုိ႔က တအားဖမ္းခ်ဳပ္ျပီး ဖိထားႀကရသည္။

ထုိ႔ေနာက္ တအားရုန္းကန္လာေသာေႀကာင္႔ ဖိထားရုံျဖင္႔ မရႏုိင္၍ မတတ္သာသည္႔အဆုံး ၀ါးေဖာင္ျဖင္႔ပူးကပ္ကာ ႀကိဳးျဖင္႔တုပ္ႀကရသည္အထိ ျဖစ္ ရေလသည္။ အျဖစ္က ဆုိးလွေသာေႀကာင္႔ ကုိထြန္းႀကည္အား ႀကည္႔ကာ လုိက္ ပါလာႀကေသာ လူအားလုံးပင္ စိတ္မေကာင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ႀကရေလသည္။

ဤအတုိင္းသာဆုိလွ်င္ ေမာင္ထြန္းႀကည္ကေလး အသက္ရွင္ႏုိင္ပါေတာ႔ မလားဟုလည္း အားေလ်ာ႔စြာျဖင္႔ ေတြးမိႀကသည္။ ေမာင္ထြန္းႀကည္ ရုန္းကန္ေန ျခင္းမွာ သာမန္လူတစ္ေယာက္၏ အားအင္ႏွင္႔ မမွ်ေလာက္ေအာင္ရွိေနျပီး ထ,ထ ေအာ္ေသာ အသံႀကီးမွာလည္း လူသံႏွင္႔မတူဘဲ ဘီလူးသဘက္ႀကီးတစ္ေကာင္၏ အသံကဲ႔သုိ႔ အလြန္ေႀကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေနေလသည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ သက္မကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်လ်က္ ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ မ်က္ႏွာကုိ စုိက္ႀကည္႔ေနေလသည္။

မနက္(၆)နာရီ ထုိးေနျပီ၊ ေမာင္ထြန္းႀကည္ကား ႏုိး၍ မလာေပ။ ႏႈိး၍ လည္း မရဘဲ၊ ေစာင္႔ေနႀကေသာလူမ်ားလည္း ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ မ်က္ႏွာကုိ ေငးႀကည္႔ရင္းျဖင္႔ တစ္ေမွးမွ် မေမွးရဘဲ မုိးစင္စင္လင္းခဲ႔ႀကသည္။ ဆရာမွာခဲ႔ ေသာ ဖေယာင္းတုိင္မီးကုိလည္း မျငိမ္းရေအာင္ ညလုံးေပါက္ ထြန္းညွိထားႀက သည္။

ေမာင္ထြန္းႀကည္ကား တစ္ညလုံး ျငိမ္လ်က္သာ ရွိသည္။ လႈပ္ရွားျခင္း ဟူ၍လည္း အလ်ဥ္းမရွိေပ။ မ်က္စိလည္း မမွိတ္၊ မ်က္ေတာင္လည္း မခတ္၊ ပကတိအားျဖင္႔ ျငိမ္၍သာေနသည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ ေစာင္႔ႀကည္႔ေနႀကေသာလူမ်ားမွာ မ်ားစြာစိတ္မေကာင္းျဖစ္လ်က္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ဆရာမွာထားခဲ႔ေသာ ေရက်ည္ ေတာက္ႏွစ္လုံးကုိ သြန္၍ ႀကည္႔ႀကရေလသည္။

တစ္လုံးက ေသြးကဲ႔သုိ႔ ရဲရဲနီေနျပီး ေနာက္တစ္လုံး အ၀ါႏုေရာင္ သမ္းေန သည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ မိဘေဆြမ်ိဳးအားလုံး သက္မကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ခ်လုိက္မိသည္။ ဆရာမွာထားခဲ႔သည္႔အတုိင္း ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ အသက္သည္ ဤတြင္ရပ္ေလျပီ ဟုလည္း နားလည္လုိက္ႀကသည္။ ေရတြက္ႀကည္႔ႀကရာ ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ အသက္သည္ တစ္ဆယ္႔ေျခာက္ႏွစ္ႏွင္႔ တစ္ဆယ္႔ေျခာက္ရက္တိတိျဖစ္သည္။

အသက္ရွဴကား မရပ္ေသးေပ။ ျပန္ေကာင္းလာရန္ အေျခအေနလည္း လုံး၀မျမင္ေတာ႔။ ေသရေတာ႔မည္ဟု တိတိက်က်သိေနေသာ လူတစ္ေယာက္၏ အသက္ရွဴရွဴေနျခင္းကုိ ႀကည္႔လ်က္ ခံစားရသည္မွာ ဆုိးလြန္းလွသည္။ ရင္တစ္ခု လုံး ေလာင္ကြ်မ္းသြားျပီလားဟု ထင္ရသည္။ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ေႀကကြဲျခင္းတုိ႔သည္ ရင္ကုိ တုတ္ျဖင္႔ ဆြဘိသုိ႔ ရွိသည္။

တေအာင္႔အႀကာတြင္ ဘြားေလး ေဒၚမယ္ေအးတုိ႔ ပင္႔ထားေသာ ထုိင္ ဆြမ္းကုိယ္ေတာ္ ႀကြလာသည္။ ထုိင္ဆြမ္းကုိယ္ေတာ္က ေမတၱာသုတ္၏အဆုံး တြင္ ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ ကုိယ္မွ ၀ိဥာဥ္ခြာ၍ ကမၼဇရုပ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားေလသည္။ ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ ခံစားရေသာ ေ၀ဒနာျဖစ္ပ်က္ပုံ ေရာဂါအလုံးစုံတုိ႔မွာ အံ႔ဖြယ္ ရွိစြသည္။ ဆရာ၀န္လည္း အေျဖမရွာႏုိင္ေပ။ ပေယာဂဆရာလည္း မတတ္ ေကာင္၊ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားလည္း မကယ္ႏုိင္သည္႔အဆုံး ေမာင္ထြန္းႀကည္၏ဘ၀ ဤတြင္ နိဂုံးသတ္သြားေလသည္။

ေဆြမ်ိဳးမ်ားကုိ စုံေအာင္အေႀကာင္းႀကားျပီး အသုဘကုိ ငါးရက္ထားရန္ အတြက္ ဗုိက္ခြဲႀကရသည္။ ကလီစာမ်ားက ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စ ျပန္႔က်ဲေနသည္။ အသည္းကုိ တစတေလမွ်သာ ေတြ႔ရသည္။ အသက္ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ျဖင္႔ စြန္႔ပစ္ ရေတာ႔မည္႔အေရးကုိ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားအျပင္ ေဘးလူမ်ားပင္ ႏွေျမာတသ ၀မ္း နည္း ေႀကကြဲမဆုံးျဖစ္ႀကရသည္။

ငါးရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ အေလာင္းကုိ ေျမခ်သျဂၤဳ ိဟ္ရန္အတြက္ ဆင္ ေလးေကာင္လုံးကုိ ေခၚယူျပီး ေခါင္းေဆာင္ဆင္ျဖစ္သည္႔ ေအာင္ဘြားႀကီးကုိ ေရွ႕ဆုံးက ထားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကရင္မႀကီး၊ မသန္းစိန္၊ မေလးဟု ေလးေကာင္ လုံးကုိ ဇက္ခတ္ျပီး အေလာင္းတင္ယာဥ္ကုိ ဆြဲေစခ်က္ စည္ကားသုိက္ျမိဳက္စြာ ျဖင္႔ သုႆာန္သုိ႔လုိက္ပုိ႔ျပီး သျဂၤဳ ိဟ္ႀကသည္။

ခုနစ္ရက္ျပည္႔၍ ရက္လည္ဆြမ္းကပ္ေသာေန႔တြင္ ဆရာ၀န္ေရာ၊ ပ ေယာဂဆရာတုိ႔ပါ အလွဴခ်ီးျမွင္႔ရန္ လာႀကသည္။ ပင္႔သံဃာေတာ္ငါးပါးႏွင္႔ ဖိတ္ ႀကားထားေသာ ဧည္႔သည္မ်ား စုံလင္ေနသည္႔အခ်ိန္မွာပင္ ေဒၚမယ္ေအး၏ သမီး ႀကီး အသက္သုံးဆယ္အရြယ္ မေမွးဥကုိ ၀င္၍ ပူးကပ္ေလသည္။ ပေယာဂဆရာ ႀကီးအား ရွိခုိးျပီး …

“ ဆရာႀကီး … ကြ်န္ေတာ္ ငေကာင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္႔မိန္းမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ သားေလးတုိ႔ရွိတဲ႔ ပုဏၰားကုန္းေတာင္ကုိ သြားလုိ႔ရေအာင္ လုပ္ေပးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ မွားယြင္းစြာျဖင္႔ ျပဳလုပ္ခဲ႔မိတာေတြအားလုံးကုိ ဆရာ႔အား ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ေနရာပုဏၰားကုန္းေတာင္ကုိ ျပန္ေတာ႔ ႀကက္ရုိးပင္ဘုိးဘုိးႀကီးက လက္ မခံဘူး။ ႀကိမ္နဲ႔ရုိက္လႊတ္လုိ႔ ဒီကုိပဲ ျပန္ေျပးလာခဲ႔ရပါတယ္။ ဗုိက္လည္း အရမ္း ဆာေနျပီ။ ဘာမွလည္း မစားရဘူး။

ဒီကုိေရာက္ေနတာလည္း ဆယ္ရက္ေတာင္ ရွိေနျပီဆုိေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ သနားပါဆရာႀကီးရယ္။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လုိ႔ရေအာင္ ႀကက္ရုိးပင္ဘုိးဘုိးႀကီၚကုိ ေတာင္းပန္ေပးပါဦး။ ရွိႀကီးခုိးပါတယ္ ဆရာႀကီးရယ္ ”ဟု ဗလုံးဗေထြးျဖင္႔ ေအာ္ေျပာကာ ပေယာဂဆရာႀကီးကုိ ေပါက္ဆိန္ေပါက္သလုိ မ်ိဳး ရွိခုိးဦးခ်ေနေလသည္။

“ ေအး၊ ငါႀကည္႔လုိက္ပါဦးမယ္ ”

ေက်ာက္ဘီလူးႀကီးငေကာင္း ဒုကၡေရာက္ေနရျပီဟု သိလုိက္ရ၏။ ကြ်န္ ေတာ္တုိ႔ မိသားစု၀င္အားလုံးက ၀မ္းသာ၍ ေက်နပ္ဆုံး ျဖစ္ေနႀကသည္။ အစ္ကုိ ထြန္းႀကည္ကုိ သတ္သြားသည္႔အတြက္ ေက်ာက္ဘီလူးႀကီးငေကာင္းအား ျဖစ္ႏုိင္ လွ်င္ လက္စားေခ်သည္႔အေနျဖင္႔ ဓားျဖင္႔ ႏုတ္ႏုတ္စဥ္းျပီး သတ္ပစ္ခ်င္ေနႀက သည္။

သုိ႔ေသာ ပေယာဂဆရာႀကီးကမူ သူ႔အလုပ္သူလုပ္သည္႔အေနျဖင္႔ သံဃာ ေတာ္မ်ားႏွင္႔ ဘုရားဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူကာ မ်က္လုံးကုိ စုံမွိတ္ျပီး တုိးတုိးရြတ္ဆုိ ေနေလသည္။ တေအာင္႔ႀကာေအာင္ တုိးတုိးရြတ္ပြားေျပာဆုိလုိက္ျပီးေနာက္ ေက်ာက္ဘီလူးႀကီးငေကာင္းအား ျပန္လည္၍ ေျပာျပသည္။

“ ႀကက္ရုိးပင္ဘုိးဘုိးႀကီးက ေျပာတယ္။ ဒီေကာင္ မုိက္ရုိင္းလြန္းလုိ႔ ငါ လက္မခံခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ငါ႔နယ္ေျမနဲ႔လည္း မတန္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔မိန္းမနဲ႔ သူ႔ သားငယ္တုိ႔လည္း ငါ႔ဆီေရာက္လာျပီး ေတာင္းပန္ေနႀကတယ္။ အခုဆရာက လည္း ေတာင္းပန္တယ္ဆုိေတာ႔ ငါလည္း မေနသာေတာ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဒီ အတုိင္း ငါလက္မခံခ်င္ေသးဘူး။

ေနာက္ေနာင္ အခုလုိ ရုိင္းရုိင္းစုိင္းစုိင္း မလုပ္ ေတာ႔ပါဘူး။ သူတစ္ပါးအသက္ရႈံးဆုံးသည္အထိလည္း ဘယ္ေတာ႔မွ မျပဳလုပ္ ေတာ႔ပါဘူးလုိ႔ ကတိခံ၊ သစၥာေရတုိက္ျပီးမွ ျပန္လႊတ္လုိက္ပါတဲ႔ ”

“၀မ္းသာလုိက္တာဆရာႀကီးရယ္။ အခုပဲ သစၥာေရတုိက္ပါေတာ႔၊ ကြ်န္ ေတာ္ျပန္ခ်င္လွပါျပီ။ ဆရာ႔ေက်းဇူးကုိလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ပါဘူး”

ဆရာႀကီးတုိင္ေပးသည္႔အတုိင္း ငေကာင္းလုိက္ဆုိျပီး သစၥာေရေသာက္ သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆရာႀကီးအား ခြင္႔ေတာင္းသည္။

“ ေအး၊ ျပန္ရမွာေပါ႔၊ ဒါေပမယ္႔ အခု ေမာင္ထြန္းႀကည္အတြက္ ရက္ လည္ ဆြမ္းသြတ္ေနတယ္ေလ။ ငေကာင္းလည္း ဘုန္းႀကီးတရားနာ၊ ေရစက္ခ်လုိ႔ သာဓုေခၚျပီးမွ ျပန္ပါလား ”“ ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာႀကီး ”

ပေယာဂဆရာႀကီးႏွင္႔ နတ္ဘီလူးႀကီး ဦးငေကာင္းတုိ႔ မည္သုိ႔ပင္ ေျပာ ဆုိေနႀကေသာ္လည္း ကုိထြန္းႀကည္၏ မိဘႏွင္႔ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကမူ ေက်ာက္ဘီလူး ႀကီး ဦးငေကာင္းအား အမွ်ေပးေ၀လုိစိတ္မရွိႀကေပ။ အလြန္အမင္း ခါးသီးစြာျဖင္႔ မုန္းတီးေနႀကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကုိ ဆရာေတာ္မ်ားႏွင္႔ ပေယာဂဆရာ ႀကီးက ေဖ်ာင္းဖ်ႀကသည္။

သားတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္ထားသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ငေကာင္း အေပၚတြင္ ေဒါသတင္ေနျခင္းမွာ အက်ိဳးမရွိ။ သား၏အသက္ကုိ ျပန္ရွင္လာ ေအာင္ ျပဳလုပ္၍လည္း မရႏုိင္ေတာ႔ေပ။

ေက်ာက္ဘီလူးႀကီးငေကာင္းကလည္း သူ၏အမွားကုိ ၀န္ခံ၍ ေတာင္းပန္ျပီးျဖစ္ေသာေႀကာင္႔ မုန္းစကုိပယ္၍ ခ်စ္စကုိ သာ ေရွ႕ရႈေသာအေနျဖင္႔ ေက်ာက္ဘီလူးႀကီးငေကာင္းအား အမွ်ေပးေ၀သင္႔ သည္ စသည္ျဖင္႔ ေျပာဆုိဆုံးမႀကသည္။

ထုိ႔ေႀကာင္႔ မိဘႏွင္႔ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကလည္း မိမိတုိ႔၏ သားကုိ သတ္ျဖတ္ ထားသည္႔ ေက်ာက္ဘီလူႀကီးငေကာင္းအား ကြ်တ္လြတ္၍ လူ႔ဘ၀၊ နတ္ဘ၀ စေသာ ခ်မ္းသာသုခကုိ ခံစားရေစျခင္းအက်ိဳးငွာ ေမတၱာကုိ ေရွ႕ရႈျပီး အမွ်ေ၀ လုိက္ႀကေလသည္။

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit:ထြန္းေတာက္

Comments are closed.